Vínuppskeruferðir - Fararsnið

Hvaða pizza er best ?

Það er stóra spurningin nú þegar alþjóðlegi pizzadagurinn er genginn um garð! Er það þessi ítalska þunnbotna eða ameríska þykkbotna?
Eitt er þó víst, pizzan kemur upphaflega frá Ítalíu, nánar tiltekið frá Napólí. Það er að segja í þeirri mynd sem við þekkjum í dag. Reyndar má rekja flatbrauð með áleggi til Egyptalands, Grikklands og Rómverja allt aftur til 6.aldar f.kr.
Napólí-pizzan leit dagsins ljós á Ítalíu í byrjun 19. aldar og sló strax í gegn enda einföld og ódýr fæða sem fjölmenn verkamannastéttin kunni að meta.

Pizza margaríta

Í heimsókn Umberto I, konungs Ítalíu og Margheritu drottningar til Napólí árið 1889 var þeim að sjálfsögðu boðið upp á pizzu sem var kölluð Pizza Mozzarella. Á henni mátti finna tómata, mozzarella ost og basiliku – enda vel við hæfi að nota ítölsku fánalitina- rauðan, grænan og hvítan. Drottningunni líkaði pizzan svo vel að Napólíbúar endurnefndu hana Pizza Margherita, drottningunni til heiðurs. Þessi pizza er okkur vel kunn í dag undir því nafni.

Veðurumræðan

Við Íslendingar þreytumst seint á að tala um veðrið, það virðist endalaus uppspretta umræðna jafnt meðal kunnugra og ókunnugra. Svipaða sögu má segja um pizzuna á Ítalíu þar sem allir hafa skoðun á henni. Má setja ananas á pizzu eða ekki? Forseti Íslands hefur t.d tekið þátt í þeirri umræðu. Hann er alfarið á móti ananas og Ítalir eru honum almennt sammála. En hvað með ansjósur?

En áleggið er ekki eina ágreiningsefnið, hvorar eru betri, Napólí- eða Rómar pizzur? Fyrir þá sem ekki vita þá eru Napólí pizzur eldaðar við mjög háan hita í stuttan tíma en þá verða kantarnir háir og mjúkir. Rómverskar pizzur eru hinsvegar eldaðar við lægri hita í lengri tíma og verða kantarnir þynnri og pizzan öll stökkari.

Í ferðum okkar til Ítalíu gefst nægur frítími til að kanna leyndardóma pizzunnar. Í því felst t.d. tækifæri fyrir aðdáendur til að gera samanburðarrannsókn á fyrirbærinu. Skoðaðu ferðaúrvalið hér

Sælkeraganga og rétturinn sem sló í gegn

Daginn er farið að lengja og hugur okkar farinn að reika til Ítalíu. Sælkeralandsins þar sem einstök virðing er borin fyrir hráefninu og alúð er lögð í matargerðina. Það þarf nefnilega ekki að vera flókið að töfra fram dýrindis rétti ef hráefnið er ferskt og gott – einfaldleikinn er að endingu bestur.

Eggaldin að hætti Parmabúa

Melanzane alla Parmigiana eða eggaldin að hætti parmabúa er vinsæll en einfaldur réttur sem sló heldur betur í gegn í Sælkeragöngum Fararsniðs síðastliðið sumar. Svo mjög, að hörðustu kjötætur reyndu að múta matreiðslumeistaranum til að ljóstra uppskriftinni upp, án árangurs.

Við stöllur gerðum tilraun til að leika þetta eftir í eldhúsinu heima. Það lukkaðist dásamlega og við deilum uppskriftinni hér að neðan fyrir áhugasama.

Allskonar upplifun

Hreyfingar og stefnur eins og slow-food, slow-travel/hægferðir og cittá-slow/hæglætisbær (stefna sem Djúpivogur tók t.d upp) eru sem betur fer orðnar fyrirferðameiri í umræðunni. Þær miða allar m.a. að því að hægja á sér, bera virðingu fyrir náttúrunni og umhverfinu, upplifa og njóta- en ekki þjóta.

Slow food samtökin voru stofnuð á Ítalíu árið 1986 í kjölfar mikilla mótmæla vegna opnunar skyndibitastaðar rétt við Spænsku þrepin í Róm. Tilgangurinn var meðal annars að efla meðvitund neytenda fyrir góðu, hreinu hráefni, framleiddu með sjálfbærum hætti þannig að það sé sanngjarnt fyrir bæði framleiðendur og neytendur og nota hreinar afurðir úr héraði. Sem dæmi bjóða veitingastaðir í anda slow food á Ítalíu upp á staðbundna rétti en sú nálgun gerir það að verkum að hvert svæði býður með stolti upp á svæðisbundna rétti og því er fjölbreytnin mikil milli landshluta.

Á Ítalíu er þessi nálgun ekki bara hugmynd á pappír – eða fyrir einhverja sérvitringa, heldur er eins og að hún sé í blóði þjóðarinnar. Þorri ítölsku þjóðarinnar myndi ekki kaupa jarðaber utan uppskerutíma á þeirra svæði né ólífuolíu sem merkt væri „ólífur frá Evrópusambandslöndum” heldur leitast fólk við að kaupa vörur og hráefni frá framleiðendum úr nærumhverfinu.

Þetta er stefna sem Fararsnið hefur haft að leiðarljósi í skipulagningu ferða sinna. Að fá holla hreyfingu í fallegu umhverfi, borða staðbundinn mat á völdum stöðum og njóta hans í skemmtilegum félagsskap. En eins og sagt er á Ítalíu – það eldist enginn við matarborðið.

Melanzane alla Parmigiana:

Innihald:
3 stór eggaldin
Olífuolía
1 laukur
1 hvítlauksgeiri
1,5 tsk þurrkað oregano
2 dósir/eða flöskur góðir niðursoðnir tómatar ( 800g í heildina)
30g basilika (má sleppa)
3 lúkur rifinn parmesan ostur
2 lúkur brauðraspur
2 kúlur af Burrata osti (eða mozzarella)

Aðferð:

Skerið eggaldinið í 1cm þykkar sneiðar, penslið með ólífuolíu og grillið þar til það mýkist á grillpönnu/air-fryer/ofni eða grilli-kælið sneiðarnar á bakka.
Ofninn hitaður í 190 gráður ( undir og yfirhiti).
Skerið lauk og hvítlauk smátt og steikið létt í potti ásamt þurrkuðu oreganói. Bætið tómötum útí og sjóðið í ca 15 mínútur eða þar til sósan þykknar. Kryddið með salti og pipar eftir smekk og bætið basiliku út í ef þið eigið hana til (hægt er að mauka sósuna með töfrasprota eða í blandara).
Þá hefst samsetningin í eldfast mót: Setjið lag af tómatsósu í botninn og þekið með eggaldinsneiðum ( eins og lasagna). Dreifið smá parmesan osti og rífið burrata ost yfir með fingrunum.. Endurtakið svo 1-2 önnur lög með sama hætti ( fer eftir stærð fatsins sem þið notið). Við endum svo á lagi af tómatsósu, burrata osti, parmesan og brauðraspi.
Bakið í ca 30 mínútur við 190 gráður – eða þar til yfirborðið er orðið gullið og aðeins stökkt. Buon appetito

Schladming, eitt af betri Skíðasvæðum Austurríkis

Schladming sem er í einungis 1 klst. akstursfjarlægð frá flugvelli er einstaklega snjó-öruggt svæði. Það er m.a ástæðan fyrir því að Schladming svæðið er eitt af þeim svæðum sem FIS skíðasambandið hefur valið fyrir heimsbikarkeppnina en hún hefur hann verið haldin þar í janúarmánuði síðan 1973.

Svæðið samanstendur af fjórum svæðum sem öll eru vel tengd og auðvelt að skíða á milli þeirra allra. Strætó gengur einnig á milli svæða, kjósi menn það heldur.

Eitthvað fyrir alla

Allir geta fundið brekkur við hæfi og skartar Schladming fjölda brekka í öllum erfiðleikastigum, bláum, rauðum og svörtum. Brekkurnar eru einnig opnar 3 kvöld í viku og er það einstök upplifun að bruna niður ný-troðnar og flóðlýstar brekkurnar.

Hótelið sem varð fyrir valinu er eitt af betri hótelum Schladming, mjög gott 4stjörnu Ski-in-out hótel, brekkurnar beint fyrir utan gluggann og skíðageymslan upphituð. Öll aðstaða er til fyrirmyndar en hótelið var gert upp í Covid, upphituð útisundlaug, panorana-gufubað með útsýni yfir skíðasvæðið ásamt öðrum gufuböðum, einstöku hvíldarherbergi svo fátt eitt sé nefnt. Góður matur er á hótelinu og ýmislegt skemmtilegt við að vera eins og gömul keilubraut sem vekur jafnan mikla lukku.

Schladming er þó ekki bara hvítar brekkur, heldur sjarmerandi lítill bær með góðum kaffi- og veitingahúsum, verslunum og flestu því sem hugurinn girnist í skíðaferð. Þú finnur austurrískan klæðnað „dirndl“ og „lederhosen“ ásamt tískufötum og einskaklega miklu úrvali af skíðafatnaði.

Après-ski stemning

Fyrir þá sem kunna að meta hressingu eða „après-ski” í skemmtilegum félagsskap eftir góðan skíðadag er úrvalið mikið og stemningin einstök. Skemmtilegir barir eru á hverju horni og endastöðvum s.s Hohenhaus Tenne, AlmArenA, Hochalm & Fassi-Bar og svo mætti lengi telja, ásamt heimabarnum við hótelið.

„Eftir að hafa dvalið á þessu hóteli í 11 daga s.l. vetur og skíðað á Schladming svæðinu er hægt að mæla með þessari ferð. Frábært hótel og frábært skíðasvæði því þetta eru fjögur svæði sem öll eru vel tengd.“ Ingólfur Bruun,2023

Skoða ferð

Blóðbað eða tónlist?

Fyrir nokkrum árum gerðum við hjónin okkur ferð í Arenuna í Verona, þetta risastóra hringleikahús sem Rómverjar byggðu á fyrstu öld e.kr. og stendur þarna enn. Þegar Arenan var byggð stóð hún utan borgarmarkanna þar sem hún hlýtur að hafa blasað við úr öllum áttum og dregið til sín skemmtanaglaða íbúa úr nærliggjandi byggðum. Svo skínandi fögur, gerð úr rauðleitum kalksteini frá Valpolicella sem greinilega er endingargott byggingarefni.Það var mikil upplifun að ganga inn í þetta forna mannvirki. Óhjákvæmilega verður manni hugsað til þess fjölda sem þangað hefur sótt skemmtanir eða spennu síðustu tuttugu aldirnar.

Sem betur fer hafa viðhorf manna til skemmtana þó breyst með tímanum. Rómvejar skemmtu sér við að horfa á skilmingarþræla og villt dýr berjast fyrir lífi sínu og fengu jafnvel að hafa áhrif á það hvort lífum þeirra skyldi þyrmt eða ekki. Ljón, tígrisdýr, krókódílar, nashyrningr og margar aðrar dýrategundir voru sóttar til Afríku og Asíu og birnir til Skotlands til þess að eins að enda líf sitt í Arenunni mönnum til skemmtunar. Skilmingaþrælar börðust ýmist hver við annan eða við dýr og dýrum var att saman. Andrúmsloftið hlýtur að hafa verið hlaðið spennu og blóðlyktin legið í loftinu.

Tónlistin tekin við

Á síðari öldum sóttu menn þangað kappleiki og mót af geðfelldara tagi en í seinni tíð hefur tónlistin verið allsráðandi. Margir frægir tónlistamenn hafa haldið tónleika í Arenunni eða komið þar fram í óperum m.a. nokkrir landar t.d. Kristján Jóhannsson, Kristinn Sigmundsson og Björk. Um 1913 varð Arenan vettvangur fyrstu raunverulegu utanhúss-óperunnar í heimi og enn er hún talin ein sú mikilvægasta.

Að skynja söguna

En nú vorum við hjónin þarna komin til að njóta tónlistar á heimsmælikvarða. Sætin okkar voru í miðjum hringnum (arenunni) þar sem bardagarnir fóru fram forðum. Það átti að flytja óperuna Carmen eftir Georges Bizet með úrvals tónlistarfóki og glæsilegri sviðsetningu.

Fjöldi fólks var þarna bæði innlent og erlent, sumir á stuttbuxum og strigaskóm og aðrir í sínu fínasta pússi. Spenna var í loftinu og hátíðarstemning, allir komnir til að upplifa eitthvað alveg sérstakt, njóta óperusýningari í þessu einstaka forna mannvirki og það í hlýju kvöldloftinu undir stjörnubjörtum himni, myrkur skollið á og sviðið eitt upplýst. Ég get því sannarlega mælt með því fyrir alla, óháð tónlistaráhuga að upplifla viðburð í Arenunni.

Höfundur: Ólöf Oddgeirsdóttir

Við sjáum óperuuppfærslu í Arenunni í þessum ferðum:

Sælkeraganga við Garda 11.- 18.júní 2024

Sælkeraganga við Garda 18.-25. júní 2024

Heilsubót Alfonso 10. Spánarkonungs

Valencia á Spáni er óneitanlega áhugaverð borg fyrir þá sem aðhyllast spennandi matargerð og menningu. Borgin býður upp á góðan mat, fallegan arkitektúr, skemmtilegt mannlíf og strönd.

Annar í morgunverði

Matarmenningin er um margt ólík okkar og ýmislegt sem kom mér spánskt fyrir sjónir í fyrstu, ekki síst seinni morgunverðurinn sem borðaður er um kl. 11 og kallast Almuerzo. Fyrri morgunverðurinn er yfirleitt léttur, kaffi og sætur biti eða croissant.
Mun meira er lagt upp úr Almuerzo morgunverðinum. Hann er algengur bæði hjá vinnandi fólki og skólafólki og umburðarlyndi fólks er fullkomið gagnvart þessari máltíð, það bíður bara rólegt eftir að læknirinn eða bankafulltrúinn komi úr sínum Almerzo.
Máltíðin inniheldur oft grillað brauð með tómatmauki eða marmelaði eða jafnvel Tortillas sem eru eggjakökur með kartöflum. Bocadillos eru eins konar langlokur og skólafólk borðar þær mikið með nýkreistum appelsínusafa.
Máltíðinni lýkur gjarnan með sætum bita t.d. sandkökusneið en sandkakan er í miklu uppáhaldi hjá Spánverjum. Mér varð hugsað til ömmu minnar sem alltaf átti sandköku og bakaði í hverri viku. Kannski hún hafi lært það á Spánarferðum sínum þegar Íslendingar hófu að ferðast til Mallorca og fluttu heim nýjar matarhefðir.

Meginmáltíð dagsins – hádegistilboð

Nú var klukkan orðin 14 og þá er komið að hádegisverði, Comida. Við vorum stödd í Ruzafa hverfinu sem er sneisafullt af frábærum veitingastöðum. Helgi Þór annar samferðamaður minn var með lítinn veitingastað í huga, sem hann vildi endilega kynna mér og að sjálfsögðu segir maður ekki nei þegar matur og góður drykkur er annars vegar. Og enn var ég farin að borða.
Stórkostlegri þriggja rétta máltíðinni lauk með sterkum espresso sem rann ljúflega niður. Engin ástæða til að gera sér vonir um að leggja af á svona degi. Margir veitingastaðir bjóða upp á 3ja rétta hádegistilboð fyrir aðeins 15-20 Evrur.
Nú skiptum við liði og ég hélt í verslunarleiðangur enda af nógu að taka í Valencia sé maður í þeim hugleiðingum. Við mæltum okkur þó mót aftur kl. 19.30 og þá auðvitað til að borða kvöldmat eða Cena. Nú átti að leiða mig í allan sannleikann um hefðir og venjur í kringum hina frægu spænsku Tapas rétti sem ég vissi að samferðamenn mínir þekktu mæta vel. Tapas eru smáréttir, heitir eða kaldir, ýmist borðaðir sem lystauki fyrir mat eða sem heil máltíð.

Tapas af læknisráði

Í dag er algengt að fólk fari á milli Tapas-staða, fái sér einn drykk og kannski tvo Tapas rétti á hverjum stað til að uppfylla kvöldverðarþörf og félagslega þörf um leið. Óvíst er um tilkomu þessarar smárétta hefðar en ein skemmtileg kenning er sú að Alfons 10. Spánarkonungur hafi náð sér eftir veikindi þegar hann samkvæmt læknisráði tók að neyta drykkjar og matar í smáskömmtum oft yfir daginn en þannig á Tapas smárétta hefðin að hafa orðið til.
Eitt er þó víst að Tapas réttir hafa náð miklum vinsældum og útbreiðslu um allan heim, jafnvel á Íslandi. Fjölbreytnin og úrvalið er þó auðvitað hvergi meira en á Spáni og sjálfsagt að nota tækifærið til að kynnast þeirri einstöku hefð í sínu heimalandi.
Allt þetta og margt fleira ætlum við að kynna okkur betur í ferðunum til Valencia í vor.

Kveðja, Ásta Björk

Stærsti almenningsgarður Spánar – TURIA garðurinn

Valencia fyrir fólkið

Það er ekki ofsögum sagt að Valencia sé einstaklega heillandi borg. Hún er sérlega vinaleg og þægileg að ferðast um þrátt fyrir að vera þriðja stærsta borg Spánar.

Eitt af því sem vakti athygli mína þegar ég kom þar fyrst er hversu margt hefur verið gert til að bæta lífsgæði íbúa með skemmtilegri blöndu af grænum svæðum og frjóum hugmyndum.

Turia garðurinn

Að koma í þennan ótrúlega garð í Valenciu-borg á Spáni var mikil upplifun. Garðurinn sem er staðsettur í gömlum árfarvegi þar sem fljótið Turia streymdi í gegnum borgina en flaut gjarnan yfir bakka sína með tilheyrandi tjóni.

LESA ÁFRAM

Eldhúsgyðjan og guðmóðirin

Fyrir stuttu sýndi ríkissjónvarpið heimildarmynd með eldhúsgyðjunni sívinsælu henni Nigellu Lawson þar sem hún kynnti fyrir okkur guðmóður ítalskrar matargerðar í Bretlandi. Sú merkiskona er á tíræðisaldri og heitir Anna del Conte, afkastamikill matreiðslubókahöfundur í Bretlandi. Ástríða og nálgun Önnu á matargerð hefur heillað bresku þjóðina um árabil, verið bæði heimiliskokkum og matreiðslumönnum innblástur. Yfirskrift myndarinnar er „Kokkurinn sem breytti lífi okkar” og má enn finna á sarpinum hjá RUV.

Einfaldleikinn er bestur

Anna del Conte fæddist í Mílanó en í seinni heimsstyrjöldinni fluttist hún með foreldrum sínum til Emilia-Romagna héraðs þar sem fjölskylduvinur skaut yfir þau skjólshúsi meðan á stríðinu stóð. Þar bjó fjölskyldan í miðri matarkistu Po-sléttunnar og naut fjölbreytts fæðuframboðs í takt við árstíðirnar. Anna lærði við þessar aðstæður að töfrarnir í matargerð væru fólgnir í einfaldleikanum: virðingu fyrir góðu hreinu hráefni og ástríðu fyrir matseldinni. Gott ferskt hráefni þarf ekki flókna matreiðslu enda eru matreiðslubækur henna skrifaðar fyrir venjulegt fólk en ekki Michelin kokka. Matreiðslan snýst um að næra.

Vínuppskeruferðir og Sælkeragöngur

Þegar ég hlustaði á Önnu del Conte rann upp fyrir mér að þessi nálgun væri einmitt það sem Fararsnið hefur lagt mikla áherslu á í Sælkeragöngum og Vínuppskeruferðum. Í ferðum Fararsniðs er ekki innifalið hálft fæði á hóteli eins og víða tíðkast heldur er lögð sérstök áhersla á að velja einstaka veitingastaði sem venjulegur ferðamaður rambar ekki svo auðveldlega inn á á ferðalagi sínu. Hráefnið er fengið úr héraði, maturinn unninn frá grunni á staðnum og pastað rennt í eldhúsinu fyrr um daginn. Ástríðan fyrir matargerðinni skilar sér beint til gestanna, upplifun sem eykur skilning á þeim svæðum sem ferðast er um.

Fyrsta vínuppskeruferðin er uppseld hjá okkur í ár en nokkur sæti eru enn laus 25. september og 2.október. Í þeim ferðum fáum við kennslu í ítalskri matargerð, kynnumst ostagerð, ólífusamlagi, heimsækjum vínkjallara, snæðum glæsilegar máltíðir og fáum holla hreyfingu í bland.

Kveðja, Guðbjörg

Afþreying og upplifanir í Vínuppskeruferðunum

Í síðasta pistli fjallaði ég um vínkjallarana, sem heimsóttir eru í ferðunum okkar. Í þessum ætla ég að tíunda það sem er aukréttis, en skiptir allt máli þegar maður er að kynnast ítalskri menningu í mat, drykk og gestrisni.

Afslappaðar göngur sem henta öllum

Í dagskránni eru aðeins farnar tvær gönguferðir, en í gjörólíku landslagi og gróðurfari.

Lestu áfram…

Hvernig eru Vínuppskeruferðirnar öðruvísi?

Þegar við vorum beðin um að skipuleggja fyrstu vínuppskeruferðina lá beint við að hún yrði farin um Norður-Ítalíu, þar sem flest vínin er að finna sem við þekktum fyrir.

Næstum eins og Sælkeragöngurnar…en þó ekki

Við vissum að uppskerutíminn er síðari hluti september og fram í miðjan október, að einhverju leyti háð veðri vorsins og sumarsins á undan.

Tvö frægustu vínhéruð Ítalíu eru einmitt á þeim slóðum sem við höfðum valið til að ganga með Íslendingum í Sælkeragöngum okkar. Þetta eru rauðvínshéraðið Valpolicella og frægasta hvítvínshérað Ítalíu, Soave.

Lestu áfram

Hjarta Soave, hvítvín og ólífuolía

Eftir tvo nokkuð rólega daga er komið að fyrstu heimsóknum í Vínuppskeruferðinni. Rúta bíður okkar við herragarðinn og við höldum í heimsókn til samlags um ólífuolíu gerð, akstur um það bil 20 mínútur. Við byrjum á að kynnast ferlinu við uppskeruna og vélbúnaði nútímans við olíu framleiðsluna.

Lesa áfram

Vínuppskeruferð – Komið til Valpolicella

Valpolicella, hið hæðótta vínhérað Ítalíu er næst á dagskrá okkar í Vínuppskeruferðinni.

Þar sem ekkert liggur á njótum við miðborgar Innsbruck fram til hádegis. Svo að allir hafi tækifæri til að fá sér hressingu fyrir aksturinn til Valpolicella, þar sem herragarðurinn okkar er, þá leggjum við ekki af stað fyrr en kl. 14:00.

Vínuppskeran er tími mikillar hamingju

Það fer vart brosið af vínbændunum á meðan á tínslunni stendur. Aðeins kaldur júní mánuður getur svift þá hamingjunni sem geislar af þeim þegar líður á september.

Lesa áfram

Vínuppskera og sælkerar

Vinsælustu ferðirnar okkar höfum við kosið að kalla Sælkeragöngur. Ferðadagskráin byggir á ferðamáta sem nefnist á ensku „slow travel“, sem við höfum stundum kallað velferðir. Nú eru 15 ár síðan við fórum í ferð með þessu heiti, en í raun liggur að baki samfelld reynsla okkar hjóna í ferðaþjónustu allt frá 1985.

Sérkenni ferðanna okkar hjá Fararsniði er að allir hafi næði til að njóta.

Lesa áfram

Vín og velgjörðir

Það var 10 manna hópur, systkina og maka, sem fól okkur að skipuleggja vínuppskeruferð fyrir sig í fyrra og höfðum við frjálsar hendur með val á vínsvæðum.

Að sjálfsögðu þekkjum við best til þessara mála á Norður-Ítalíu. Niðurstaðan varð því Valpolicalla og Soave. Eitthvert frægasta svæði ítalskra rauðvína, Valpolicella og þekktasta hvítvínshérað Ítalíu, Soave, bæði í Veneto, eða nærri Garda. Lesa áfram „Vín og velgjörðir“

In vino veritas

Það var ekkert lát á ánægjunni með næsta dag, frekar en hinn fyrri. Aftur skyldi dagurinn hefjast á göngutúr og nú var haldið í þjóðgarð, ekki alltof langt frá gististaðnum okkar. Þjóðgarðurinn er, ólíkt Þingvöllum, nokkuð þéttbyggður og smáþyrpingar skiptust á við sveitabæina. Lesa áfram „In vino veritas“

Vel heppnuð Vínuppskeruferð

Við vorum beðin um að skipuleggja vínuppskeruferð á einhvern þann stað sunnan Alpafjallanna, sem við teldum heppilegan. Þau vínhéruð sem við þekkjum best til, frá umliðnum árum, eru Valpolicella og Soave, sem liggja hlið við hlið á Norður Ítalíu. Lesa áfram „Vel heppnuð Vínuppskeruferð“