Í síðasta pistli fjallaði ég um vínkjallarana, sem heimsóttir eru í ferðunum okkar. Í þessum ætla ég að tíunda það sem er aukréttis, en skiptir allt máli þegar maður er að kynnast ítalskri menningu í mat, drykk og gestrisni.
Afslappaðar göngur sem henta öllum
Í dagskránni eru aðeins farnar tvær gönguferðir, en í gjörólíku landslagi og gróðurfari.
Fyrri ferðin er ofar þéttum trjágróðri, gengið um fagurgrænar brekkur með kúabjöllu hljómi og kannski “dass” af mykju. Þetta er í einum af þjóðgörðum Veneto héraðsins og úr þessari hæð sést til Gardavatns í vestri, einnig norður í syðsta hluta Dólómítanna. Til austurs má sjá hnjúkana vestan Feneyja og á góðum degi langt suður á Pósléttuna.
Í hinni göngunni erum við á rölti um vínekrur Soave héraðsins, í bland við fáfarnar sveitagötur. Við hittum á vínbændurna við uppskeru sína, ýmist með nýja vélbúnaðinn sinn eða með handklippur á lofti.
Smakkað og pjakkað
Við heimsækjum líka bræður tvo sem reka mikla ostagerð og selja alla sína framleiðslu í áskrift, til veitingahúsa og sérverslana. Flaggskipið þeirra í ostagerðinni kallast “Monte Veronese” og fæst á öllum betri veitingastöðum í Verona.
Við heimsækjum líka fjölskyldufyrirtæki sem vinnur ólífuolíu, bæði af eigin ekrum og fyrir nágrannana. Þegar vertíðin stendur sem hæst ganga hakkavél, skilvindur og færibönd í 24 tíma á dag. Af munni hennar Rebekku, þriðju kynslóðar olíu framleiðendanna, fáum við að læra hvaðeina sem hugur okkar kýs að vita, um ferlið frá því að uppskerunni er sturtað í þvottavélina og þar til “jómfrúarolían” er komin á flöskur klukkutíma síðar.
Á gististaðnum okkar fáum við matreiðslunámskeið í fimm ítölskum réttum. Við skiptum okkur í fimm hópa og handerum nánast allt hráefni með samskonar verkfærum og við eigum sjálf heima í eldhúsi. Afraksturinn er svo máltíðin okkar að kveldi. Ég hef þó Michelin-kokkinn eldhússins grunaðan um að fitla aðeins við verkin okkar, áður en þau birtast okkur á diskum kvöldsins.
Næði til að njóta
Við eigum svo frjálsan dag í henni Tórínóborg og það er ekki heldur tilviljun. Þangað hafa nefnilega fáir Íslendingar komið, borgin er ægifögur og því ætti það að vera hópnum kærkomið tækifæri, að fá að skoða hana á eigin vegum. Kvöldið áður höfum við einmitt gengið saman um fegurstu stræti og torg, á leið okkar á úrvals veitingastað.
Eins og alltaf, þá leiðir fámenni hópsins til þess að nú eruð þið öll orðin vel kunnug hvert öðru og tilbúin til að sameinast í göngutúr um bæinn, ef þið svo kjósið.
– Jón Karl