Ég var ástfanginn. Eða öllu heldur, í ástarsorg. Hér var ég staddur á þriðja degi í þessari spænsku borg og alveg kolfallinn fyrir henni. Og svo var ég bara á leiðinni burt nánast strax aftur! Alveg glatað.
Ég hafði bókað mér íbúð í gegnum AirBnb og skrifborð á skrifstofuleigunni La Bamba. Þegar ég bókaði heilan mánuð í janúar 2015, fannst mér þetta vera dágóður tími, svona í fyrsta skipti um miðjan vetur.
En nú var þetta allt í einu á hinn veginn. Bara einn mánuð! Loksins þegar ég hafði fundið það sem ég hafði leitað að á flakki um hina þessa anga heimsins.
Hvað leiddi mig til Valencia?
Þetta byrjaði allt nokkrum árum fyrr. Til hvers að þrauka heilan vetur á Íslandi og leggjast svo í ferðalög, loksins þegar fer að hlýna og birta?
Hugmyndin var þessi: Að brjóta upp veturinn, ferðast á stað sem var þó ekki of langt í burtu, helst innan Evrópu, í mildara loftslag. Og ekki til að vera í fríi, heldur vinna í þægilegum takti, með sveigjanleika til að nýta það besta sem staðurinn býður upp á. Borða hádegismatinn úti í sólinni, njóta mannlífsins og finna innblástur. Setjast svo aftur við, endurnærður á líkama og sál. Og finna verkin vinnast átakalaust.
Eftir að hafa gert nokkrar tilraunir með vetrar-vinnuferðir, fann ég að þó ég væri á réttum slóðum, þá vantaði ennþá eitthvað. Það var yndislegt að fá hlé frá íslenska vetrinum, komast í mildara loftslag og upplifa tilbreytingu í vinnudeginum. En ég saknaði þess að vera innan um fólk á sömu bylgjulengd.
Það var svo í heimsókn á Kvisthaganum þar sem ég rakst á pabba við að skoða möguleikann á hópferð, fljúga til Alicante og svo rútu til Valencia-borgar. „Valencia, ætli það sé hægt að finna samvinnuver þar?“, hugsaði ég og sló inn „Co-working“ á Google Maps. Það spruttu upp merki hér og þar. Bingó!
Ég hafði nefnilega tekið eftir fylgni milli svona samvinnuvera og fólks sem blandar saman ferðalögum og vinnu. Góð vinnuaðstaða skiptir máli, en kannski er félagslegi þátturinn ennþá mikilvægari. Erum við ekki hjarðdýr að eðlisfari?
Þegar ég sá gott úrval af samvinnuverum í spænskri borg með mildu veðurfari og menningu, ákvað ég að slá til og bókaði farið.
Hvað var svona heillandi við borgina?
Já, hvað er það sem gerir Valencia svona skemmtilega borg? Hún hefur sannarlega margt til brunns að bera. Allar borgir eiga sinn lista yfir það sem vert er að sjá og gera, Valenciu-listinn er einhvern veginn svona:
- Ciudad de las Artes y las Ciencias – Borg Vísinda og Lista
- Turia – Stærsti almenningsgarður Spánar
- Miðborgin, með minjar frá tímum Rómverja, Mára og kristinna
- Mercado Central – Stærsti matvælamarkaður Evrópu
- Gamla fiskimannahverfið Cabanyal og Malvarosa-ströndin
- Úrval í menningu, mat og listum á pari við Madrid og Barcelona, en ódýrari
- Afslappaðra og vinalegra andrúmsloft, minnir á Kaupmannahöfn
Þetta síðasta er lykilatriði og þaðan er titill pistilsins kominn. Valencia minnti mig svolítið á Barcelona þegar kom þangað fyrst, sem ég hef alltaf verið hrifinn af. En Valencia er þó bara svolítið…vinalegri.
Og ég fór að heyra þetta aftur og aftur frá öðrum sem þekktu báðar borgirnar. Vinalegri. Öruggari. Rólegri taktur.
Velflestir Íslendingar þekkja Kaupmannahöfn, sumir svo vel að þeir segja: “Mér líður bara eins og heima, þegar ég er í Köben.”
Það er þetta óáþreifanlega, þessi stemming sem við könnumst við frá „smáum stórborgum“ eins og Kaupmannahöfn og Amsterdam, með 6-8 hæða byggingar í miðbænum, ekki yfirgnæfandi háhýsin.
Það er auðvelt að ná áttum og læra að rata um þessar marflötu sjávarborgir. Ég hafði ímyndað mér fyrirfram að nýta lestir, strætó og leigubíla eftir þörfum. En svo kom í ljós að það er svo þægilegt að ganga um borgina, að ég fór nánast allra ferða fótgangandi.
Það má kannski segja að Valencia sé hin suðræna Kaupmannahöfn?
Þorpsstemming með borgarúrval
Það er eitthvað við mannlífið sem dregur mann út á götu. Eða öllu heldur út á gangstétt, enda er mikið líf á gangstéttum og torgum, allir veitingastaðir eru með borð útivið og þar fær fólk sér hressingu frá morgni til kvölds.
Nettur kaffi og tostada de tomate á morgnana, millimál um hálftólf, svo góð þriggja rétta máltíð á hádegistilboði um tvöleytið.
Á kvöldin sitja heimamenn við síðbúinn kvöldmat, að lágmarki átta manna vinahópar, eða fjölskyldur með ungviðið með sér fram undir miðnætti. Það er hlý stemning, sannkallaður mannfagnaður án þess vera mannmergð.
Hvenær verður þessi spennandi ferð á dagskrá?
„En ef ég gæti nú bara framlengt ferðinni?“, hugsaði ég þarna í öngum mínum. Jú, lausnin fannst á ástarsorginni, það kom í ljós að ég gat bætt við öðrum mánuði.
Þegar ég flaug heim 2 mánuðum síðar, hugsaði ég með mér: „Þetta var gaman. Kannski get ég gert þetta aftur“. Og nú hef ég endurtekið leikinn sjö sinnum.
Fararsnið hefur farið með nokkra hópa í vellukkaðar ferðir til Valencia. Ýmislegt hefur breyst eftir heimsfaraldurinn og þessa dagana erum við Ásta að uppfæra ferðadagskrána, því okkur langar að opna ferðatímabil næsta árs með:
Vorferð til Valencia!
Við stefnum að því að kynna dagskrána í næsta pistli, en það má reikna með að hún innihaldi öll einkenni góðrar Fararsniðs-ferðar:
- Gist á sama hóteli allan tímann
- Þægilegar göngur um nágrennið, hin ólíku hverfi skoðuð í góðu næði
- Sælkeramáltíðir á sérvöldum veitingastöðum
- Hóflega hópstærð, gott rými í dagskránni fyrir afslöppun
- Næði til að njóta!
