Þegar við vorum beðin um að skipuleggja fyrstu vínuppskeruferðina lá beint við að hún yrði farin um Norður-Ítalíu, þar sem flest vínin er að finna sem við þekktum fyrir.
Næstum eins og Sælkeragöngurnar…en þó ekki
Við vissum að uppskerutíminn er síðari hluti september og fram í miðjan október, að einhverju leyti háð veðri vorsins og sumarsins á undan.
Tvö frægustu vínhéruð Ítalíu eru einmitt á þeim slóðum sem við höfðum valið til að ganga með Íslendingum í Sælkeragöngum okkar. Þetta eru rauðvínshéraðið Valpolicella og frægasta hvítvínshérað Ítalíu, Soave.
Okkur fannst strax að við ættum að blanda saman við dagskrána, föstum liðum úr Sælkeragöngunum, svo sem gönguferðum og góðum veitingastöðum.
Hver er formúlan fyrir vali vínkjallara?
Þegar við fórum að skoða kjallara til að heimsækja, urðum við þess fljótt vör að sumir bestu kjallararnir voru svo smáir að þeir vildu ekki fá 20 manna hópa í smakk hjá sér, höfðu ekki aðstöðu til slíks. Aðrir voru svo stórir að þar gekk bara allt út á að taka svo marga hópa sem mögulegt var og selja nógu mikið af vínum fram hjá kerfinu.
Niðurstaðan varð aðeins einn kjallari sem við þekktum fyrir, stórt nafn í Valpolicella sveit, en hitt voru kjallarar sem unnið höfðu til einhverra verðlauna og höfðu einnig ánægju og aðstæður til að taka á móti hópum. Tveim höfum við skipt út í gegnum árin, báðum því okkur þóttu þeir of “commercial”.
Hvítt, rautt og rósa!
Soave kjallarinn framleiðir nánast eingöngu hvítvín og ekki úr Pinot Grigio, heldur eingöngu úr hvítvíns þrúgunni “Garganega”. Þetta er Coffele kjallarinn, sá fyrsti sem fékk að markaðssetja lífrænt ræktuð vín í Soave. Í heimsókninni til þeirra fáum við að hengja þrúgur til þurrkunar, sem verða notaðar í desertvínin þeirra.
Hvítvínin frá ör-svæðinu Lugana, sunnan Gardavatns smökkum við hjá fjölskyldunni sem á Monte Cigona. Þekktastur er hann fyrir Lugana vínin sín og dásamleg rósavín, bæði með búbblum og hreinum.
Það sem kom mér skemmtilegast á óvart er að besta rauðvínið þeirra er svo bragðgott að maður verður að hafa lögg með sér heim til Íslands og helst ekki gefa neinum með sér.
Vínbóndinn sjálfur parar vínið við matinn
Allir vínbændur sem fá gesti í smakk til sín bjóða upp á brauð, osta, pylsur eða annað bæði til að hreinsa bragð milli vínanna og einnig til að para við viðkomandi vín.
Við höfum því sleppt heimsókn í Valpolicella kjallarann, en fengið virtan veitingamann í Verona til að setja saman málsverð, sem harmónerar vel við þau vín sem við völdum.
Síðustu dögum ferðarinnar eyðum við svo vestur í Piedmont héraði og heimsækjum hvorki meira né minna en Marchesi di Barolo, kjallarann sem gerði Barolovínin heimsþekkt.
Eftir heimsókn í kjallarann þeirra og ágrip af sögu fjölskyldunnar, höfum við sama háttin á og í Valpolicella, fjögurra rétta máltíð og sérvalin vín með. Þetta er þá á sama tíma “lokakvöldverður” ferðarinnar.
Meira í næsta pistli og þá er fjallað um allt hitt, sem við höfum sett inn í dagskrána, farþegum okkar til mikillar ánægju.