Verona – lítil og falleg

Nú dettur mér í hug að fara nokkrum orðum um dagana, hvern fyrir sig, sem við munum eiga í Gardaferðinni okkar, sem hefst 30. Júlí.  Í mörg ár höfum við haft fast form á viku langri dagskrá okkar, en nú langar okkur til að hnika fáeinum atriðum til af ýmsum ástæðum.  

Miðað við að flugáætlun haldist í sumar eins og lagt hefur verið upp með, þá verðum við komin á hótel skömmu fyrir miðnætti á flugdegi.  Eins og allir vita geta þó stundum orðið tafir í flughöfnum og mikil umferð er jafnan á hraðbrautinni frá Malpensa flugvelli til hótelsins okkar í Garda. Fram að þessu höfum við þó aldrei lent í alvarlegri seinkun.

Rólegur morgun í höfuðstöðvunum

Morgunverðarsalur Hótel Poiano er einstaklega bjartur og rúmgóður og útsýnið þaðan yfir bæinn og niður að vatni er nánast truflandi, þegar að matnum er sest.  Feikilegt úrval er af ávöxtum, brauði, áleggi og drykkjarföngum.  Þess utan er beikon, eggjahræra, sveppir og smápylsur í heita borðinu.

Slakað á á Hótel Poiano

Gengið um frægar götur Verónsborgar

Kannski má segja eins og sagt er á íþróttamálinu, að við toppum of snemma, því á fyrsta degi förum við til Verona borgar.  Við höldum af stað eftir hádegi, því á þessum degi bíður okkar upplifun að kvöldi til.

Við komu til borgarinnar förum við í létta gönguferð um marflatar steingötur þessarar fornu borgar.  Eftir göngutúrinn er frjáls tími í verslunargötunum, á veitingastöðum fegurstu torga Ítalíu og svo mætum við í “óperu kvöldverð” í gamalli höll í hjarta borgarinnar.

Höllin þar sem við snæðum kvöldverð

AIDA – ógleymanleg kvöldstund

Dagurinn endar svo í Arenunni, er við sjáum og heyrum óperuna AIDA eftir Verdi.  Uppfærslan er eitt allsherjar sjónarspil frá upphafi til enda, 300 manns á sviðinu, leikmyndir af þeirri stærð sem maður hefur ekki áður séð og tónlist, sem á köflum er lamandi í fegurð sinni og mun lifa allan vorantíma.

Ljúft sumarkvöld í Veróna-arenu

Einn farþegi okkar sagði er hún var spurð álits á þessu kvöldi.  “Mér finnst svo ótrúlegt að ég sé stödd hérna”.

Ég mun reyna að útlista hvern dag fyrir sig í næstu pistlum og póstum til að gefa ykkur tilfinningu fyrir því sem bíður okkar í sumar.

Framandi lönd og þjóðir Afríku

Síðasti pistill fjallaði um ótrúlega ferð okkar hjóna um Afríkulöndin Kenía og Tansaníu.  Við höfum bæði náð 70 ára aldri og fannst við hæfi að ferðast á einhverjar þær slóðir, sem ekki yrði endilega farið á aftur.  Það kúnstuga er þó að sumt af því sem við sáum og gerðum í ferðinni vildi maður gjarnan fá að upplifa aftur. Lesa áfram „Framandi lönd og þjóðir Afríku“

Uppskriftin að ferðum Fararsniðs

Við fáum oft að heyra hrós fyrir uppleggið að ferðum okkar.  Það hefur líka tekið mörg ár að þróa hugmyndina, auka eða minnka dagskrána, allt eftir því hvaða viðbrögð við fáum frá farþegunum.  Aldur og geta farþega okkar er auðvitað misjafn og því aðlögum við jafnvel ferðina á staðnum, beinlínis að þörfum hópsins. Lesa áfram „Uppskriftin að ferðum Fararsniðs“

Vín og velgjörðir

Það var 10 manna hópur, systkina og maka, sem fól okkur að skipuleggja vínuppskeruferð fyrir sig í fyrra og höfðum við frjálsar hendur með val á vínsvæðum.

Að sjálfsögðu þekkjum við best til þessara mála á Norður-Ítalíu.  Niðurstaðan varð því Valpolicalla og Soave.  Eitthvert frægasta svæði ítalskra rauðvína, Valpolicella og þekktasta hvítvínshérað Ítalíu, Soave, bæði í Veneto, eða nærri Garda. Lesa áfram „Vín og velgjörðir“

Kominn tími fyrir Tórínó

Enn hefur hún hikstað gamla ritvélin við pistlaskrifin.  Verður þó fremur að kenna um önnum í útlöndum með hópa, en ekki síður veislustjórn á 5 ára afmæli Kótilettukvöldanna á Blönduósi, með tilheyrandi yrkingum og æfingum.  Allt er það nú frá og ekkert sem þarf að trufla pistlaskrif frekar á þessu ári. Lesa áfram „Kominn tími fyrir Tórínó“

Vordagar í Valencia – Ferðasaga

Það var notalegt að koma aftur til Valenciaborgar, 3. maí síðastliðinn.  Ferðin okkar var hugsuð frá fös. – fös.  Norwegian flugfélagið tók upp á því að breyta flugtímum á föstudagsfluginu sínu, en ekki aðra daga, ferðin hófst því á næturflugi til Alicante. Lesa áfram „Vordagar í Valencia – Ferðasaga“

Þar sem enginn þekkir mann….

Yfirskriftin er einmitt þversögn við pistilinn sem hér fylgir á eftir og svo sem vísnafróðir vita, fjallar framhald stökunnar um tækifæri til ýmisskonar hrekkja, af hálfu þess sem þar talar.  Hitt er staðreynd, að þegar maður skráir sig í gönguferð, með fámennum hópi þá líða vart meir en einn til tveir dagar þar til allir þekkja mann. Lesa áfram „Þar sem enginn þekkir mann….“